Sztuka

theater-158172_1280

graphics CC0

Tomasz Kucina

Sztuka –

co za prymitywny świat
zboczył z drogi przyzwoitej
za pohańcem młoda klacz
rzuca biodrem sztuka mitręg
dla hołoty rozjątrzonej to jest mega
trudny wiersz
skąposzczety obojnacze
wiją się i krzyczą: bierz!
w trawestacjach [pro]_robaczych

cóż za heretycka treść
tu przemawia do pokoleń
numizmatów głuchych brzęk
złap za udo twierdzi goleń
społeczeństwo hedonistów
optymizmu lepki gang
zamordystówłgarzymętów
cały obsceniczny klan
teatralnych argumentów

sarkastyczny uwiąd klęp
byle krótko – byle szybko
szpetna scena – kurtyn bieg
role szyte grubą nitką
w tym teatrze na paradyz zawsze
zapraszają cię
byś zostawił im pieniądze
w zafajdanym atelier
to jest sztuka prędkich zbłądzeń

alboż w garderobie tłok
z lycry ze spandexu panie
wyprężają twardy biust
notorycznie wyuzdane
cichodajki złotych rymów
scena od slangersów drży
więc gotowy do awantur patogenny
samców gzyl
onageria samogwałtu!