Kto

graphics; CC0 

Tomasz Kucina

Kto-

bez żalu…

kto podzieli się z tobą metaforycznym słowem?
tylko poeta
czasem – ale chce incognito

więc skrada niczym duch – bez upiornego rozgłosu
gdy księżyc
z poświaty mlaska – w oleandry posłania

tu – praży srebrny kult a niebo smuży
w tremach oczu Skamandra w miologicznym strumieniu
w ogarku cierpkiej rtęci – i w niklu świadomości

onieśmielony poeta
nieco wstydliwy choć srebrny
zaklęty z poświat prawdy – za twoją sumienia raną

cóż – nic nie warte gadanie
wyssane z palca na dobre – ze strun głosowych
a klangor życzliwą zaraża melodią

subtelnie podkreślając – i w leksem przeistacza
zapłacisz układem warg
napęczniałą opończą

ocienioną leprzęsą
wypiekiem jędrnego policzka
poecie tyle wystarczy – bo przybył tylko – po to

by spędzić – z ciebie żal

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.