Astraja

 

pl

graphics CC0

Tomasz Kucina

Astraja-


zakwitłam w tobie poeto
byłeś mi kolcem nadziei
zamszowym haustem epokowej prawdy
jak jasny minoryta
który piastuje ogród – tuliłeś gilzę płatka
wyrosłam z krwi
owiana bielą całunu
mą matką Eos
ojcem bóg piorunów
wypadłam z gniazda
z twym miodem słów
obrosłam w baldachogrona
ty wiesz
nie jestem szaloną różą
nucę w naszym rozarium
jak kohinoor niedoświadczony skarb urody
żyję wśród ludzi
w upodlonym wieku żelaza
będę twoją Astrają – boginką sprawiedliwości
zejdę z nieba
zamieszkam z tobą na ziemi
żadną kobietą interesu
stanę się głosem zapachu
wiecznie pachnącą rozetą
z rozwianą koafiurą
unerwioną flamą
wiem przecież
nazwałeś mnie swoją Polską
—–

 

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.