Espresso doppio

Ostateczna wersja tego bardziej znanego mego wiersza. W bonusie z grafiką, więc dzielę się z Czytelnikami.

image

graphics CC0

Tomasz Kucina

Espresso doppio-

popijam kawę
zachwycając się wierszem

gdyby czas zakląć w liczmanie elegancji 
pożywny imbryk z kaolinu
jednoczy smak – z manierą estetyczną

z miśnieńskiej porcelany
unosi brew ma figura retoryczna

jak z mistrza Kändlera
kobaltowe cebule będące przywołaniem
chińskich piwonii czy granatu

miarą ust śpiewnych
paruję z kształtów w plastycznym słowotoku

rezydując
na niebieskim wzorku filiżanki
osiemnastowiecznych modelach tanecznej fizjonomii

tańczę w kawie
antykwariusz porcelany wszystko jest szkliwem

kuranty trepanują przestworza
dopieszczają uczynną melodię tego wiersza
symulują słowiki

złocenia rymu obradują w gablotach
sygnaturki baroku oplatając metaforą

chcę poczuć bicie serca połyskliwego jak dzwon
pod próbką atramentu docenić porcelanę
i mieć tę śliczną świadomość

że serwis całkiem dyskretny
że nikt nic nie wie – o smaku konesera

Jedna myśl na temat “Espresso doppio

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.