Art décoratif poem

graphics CC0

Tomasz Kucina

Art décoratif poem–

( funkcja poezji dekoratywnej)

 

jeśli szukasz geniuszu precyzyjnego słowa
musisz być trochę – art déco
posiadać w duszy dyscyplinę przestrzeni
to znaczy czuć w łonie ograniczenia geometryczne

wyobraź sobie:
twa funkcja słowa to zmechanizowana taśma produkcyjna
ty – nowojorski Chrysler Building zerkasz z góry
a stalowa i hybrydowa zbroja ornamentów – sięga obłoku

nad hełmem iglica z nierdzewnej stali nirosta
wieńczy wieżowiec a każde okno to biuro lub laboratorium
tam pojedyncze słowo – niemal takie samo
i patrzysz nim w automaty społeczne – popędów cywilizacji

takim bądź – ze złoconego brązu czy hebanu – ze słoniowej kości
przytwierdzony nitem do szklanych aglomeratów
jak z komiksów Marvel’a – z uzbrojonej konstrukcji
gdzie Spider–Man zarzuca sieci na miasto i drwi – z Kingpina

kochaj słowa – bądź klasykiem

 

Nurty

graphics CC0

Tomasz Kucina

Nurty–

 

czasem zadrży powieka: „szkiełko i oko” – lód klimat

omijam rymy z daleka
poezję z przepony wyklinam
lecz kocham zimnego Norwida – i nieco bledszego Tuwima

ich statek okala rzeka
korab – i akwen twórczy
ta łajbka lekko przecieka – z lewej strony – od burty

z Herberta nurt mózg dopieszcza
na prawo żagiel i wiosło!
bez rymu ten korab poezji – inteligentne rzemiosło

którego tu wybrać wieszcza?
rzeka trupy odrymia
zimne serce Norwida – lodem tchnie serce Tuwima

szklane oko z Adama – gen od Herberta też – zima