Kot Odo i sople

graphics CC0

Tomasz Kucina

Kot Odo i sople–

 

zimno, choć grudzień nieco pasywny, Odo niczym bajkowy kot
przeciąga na śniegu, czarne futro – lśni
od feomelaniny. nawis z kontrastu strąconych sopli

zagrały jak Jankielowe cymbały gdy grzbietem po nich
przeciągnął, upuścił pazurki w śnieg jak drążki z palców
wypadły. pod parapetem to koncert – a gra czarny kocur

śnieg sypie. wozownię, bociana gniazdo przyprószył, żuraw
kłania się studni. ogródek lecz nie u tej panny Zosi szczęka ząbkami
z zimna. kot nie „wykrada się z łozy” i nie „prześmiga po łące”

w „jarzyny” nie „skacze” czy „sad” – bo nie potrafi – jak w epopei
u pana Wieszcza – w księdze XI – i w wierszu: cztery osiem dziewięć.
to inna duchowa pora roku. w zamian masz…

bożonarodzeniowy śnieżny fluidów kutner – i blask słońca,
roztkliwia Muzy nad innym zupełnie folwarkiem, a ślepia tego kota
Odo – są szkliste i cierpkie, jak szron – w likierze benedyktyńskim