Cywilizacja

graphics CC0

Tomasz Kucina

Cywilizacja-

 

oczy – to drogi oblodzone
chaotyczne lub nieruchome magistrale

zapatrzone
w monotonię kosmosu
a szare komórki umysłów ziemi
przyszpilone nostalgią
krążą
wokół gwiazdy centralnej dość statycznego układu

oczy minorowej planety
jak
zastygły heksagonalny zbiór atomów
w piramidce z kryształków
nie są – spojrzeniem w ósmym przykazaniu
ale… w fałszywce świadectwa – iluzji

ty jesteś
południk zerowy z Greenwich
którego przesunięto – o lat parę
więc chwilowo nie istniejesz
gdy – ziemia jeszcze nie poznała
twojego odpowiednika

ten świat to – viral?
efekt Troxlera
nieruchomy punkt w polu widzenia peryferyjnego
a wszystko co wokół nas – zaczyna znikać
gdy
wzrok zamrozisz – na dłużej

w iluzji żyje ta zimna cywilizacja
choć
lodowce w Alpach zaczęły się już cofać
w wieku gorącej pary absurdów i paradoksu
i od razu
z początkiem – rewolucji przemysłowej

przypis: wiersz nie dotyczy klimatu, choć pozornie treść może to sugerować, dotyczy szerszych aspektów kondycji cywilizacji w procesie zanikających relacji międzyludzkich, lub ich powszechne trywializowanie, które jest kosztem w postępie kultury masowej i technologii.