laureat Euterpe

graphics; CC0

Tomasz Kucina

Laureat Euterpe-

 

błękit tej wody jasny – przejrzysty – jałowy
źródło czystości w tęczowej strunie rasowej
sielskość upaja wonią nektarów traw rześkich
zielone drzewo laurowe – w falach niebieskich

laurowe drzewo – niebiański symbol dla sławy
utonąć w poezji – walczyć o dziejów naprawę
być jak egida – dla czasów Zeusa opatrzność
jak słońce wschodzące na światy: stanąć na baczność

cóż – że młodości zrywy szarpią sztandar na wietrze
ta młodość porywa stare kominy – w powietrze
więc gdy i ciebie porwie – poezji bystry wir zasadny
labirynt przejdziesz – a rym wyłowisz – na nić Ariadny

Kto

graphics; CC0 

Tomasz Kucina

Kto-

bez żalu…

kto podzieli się z tobą metaforycznym słowem?
tylko poeta
czasem – ale chce incognito

więc skrada niczym duch – bez upiornego rozgłosu
gdy księżyc
z poświaty mlaska – w oleandry posłania

tu – praży srebrny kult a niebo smuży
w tremach oczu Skamandra w miologicznym strumieniu
w ogarku cierpkiej rtęci – i w niklu świadomości

onieśmielony poeta
nieco wstydliwy choć srebrny
zaklęty z poświat prawdy – za twoją sumienia raną

cóż – nic nie warte gadanie
wyssane z palca na dobre – ze strun głosowych
a klangor życzliwą zaraża melodią

subtelnie podkreślając – i w leksem przeistacza
zapłacisz układem warg
napęczniałą opończą

ocienioną leprzęsą
wypiekiem jędrnego policzka
poecie tyle wystarczy – bo przybył tylko – po to

by spędzić – z ciebie żal