Widzieć

 

image

graphics; CC0

Tomasz Kucina

Widzieć-

 

przewidujemy – widnokrąg
przez gałek ocznych ścieg
szyje wzór na poświacie planety

głębia ostrości
z odległych wodopojów światła

patrzymy w dal
inżynieria dalekich oddziaływań
tam gdzieś – twoje marzenia
i moje powinszowane fantazje

mlaskasz przez bielmo
wywróconych orbit
zaklęty sztafaż
formalizm ludzi i zwierząt
nie zakłóca treści – pozostaje ciągle tłem

spoglądamy głęboko
zmaza krajobrazu
zerkamy przez ulane atomy
punkty odniesienia pomagają w zachowaniu
proporcji i perspektywy

tak skaża przestrzeni fascynacja
pomaga w rozplanowaniu akcentów
głaska rozmyte kontury

z ziół wianki
pikujące jaskółki
lewitujące tasiemki ruchliwych traw
lecz – oczy nie widzą co obok

używają obiektywów szerokokątnych
w opisie ostrożnej materii
przez którą – przenikamy